Vrijdag 16 mei
Dag 7
De dagen die volgden zijn gevuld met korte en langere wandelingen, een ging behoorlijk steil, we hebben het gered maar dagen lang waren we enigszins kreupele krasse knarren.
Er zijn veel foto\ en filmpjes gemaakt, ik zal er een flink aantal plaatsen.
We hebben wonderschone natuur bloemrijke alpenweiden en groteske vergezichten op ruige rotsformatie met hier en daar sneeuwvelden. Het weer zat ook mee, redelijk vaak zon.
De blokhut was fenomenaal. Heel groot met genoeg slaapplaatsen in de vorm van matrassen op de grond, er lagen heel veel matrassen en ik heb er een stapel van 7 gemaakt van gemaakt en de vergelijking met de prinses op de erwt was snel gemaakt en ik natuurlijk tot de prins op erwt gedoopt.
Het is compleet ingericht, alles was er en dat voor een boterzacht prijsje van 50,- euro p/p p/w. Er was een grote voorraad hout voor de haard in het huis en buiten op de kampvuur plaats, we hebben ongeveer 1 m hout verstookt, allemaal All Inclusieve.
Muzikaal zat het ook snor, we hadden een songbook, een gitaar en drie soorten mondharmonica’s ’n paar weerbarstige stemmen en gelukkig geen buren.
We kwamen erachter dat we vroeg in het seizoen waren en er maar \een kabelbaan open was en veel bergpassen nog gesloten waren. Echt jammer.
Een reis ging per auto naar Silbertal waar wij met een kabelbaan uit begin vorige eeuw met ook personeel uit die tijd, ouder dan ons…. dat was erg spannend, want ik zag op diverse plaatsen schroeven en bouten ontbreken.
Er konden amper 5 personen in. Pff… we hebben het gered.Het uitzicht was fenomenaal, aansluitend hebben we een behoorlijke tocht gemaakt en redelijk hoogtemeters tot ver boven de boomgrens.De volgende dagen genoten we lang na van het stille protest van de enigszins overvraagde spierbundels.
We hadden nog een leuke interactie met kleine kinderen plusminus 8-10 jaar, die leven en spelen zorgeloos en heerlijk tussen de alpenweitjes in de natuur.
Ze speelden met een bal, en speelde ons die toe, vervolgens pakte twee knarren dit op en deden wat heen en weer toen de bal over een hekje naar beneden rolde en bij twee grazende koeien bleef liggen, de dames (de koeien) keken met grote ogen naar die toverbal die daar ineens voor hun neus lag.
De kinderen stonden beteuterd te kijken en durfde de bal kennelijk niet op te halen, wat sneu…. ik bekeek de situatie en schatte de dames (ja.. de koeien natuurlijk) in en besloot de bal voor de kinderen op te halen.
Dit was grappig, de bal lag echt onder het beest zijn neus , ik langzaam erop af, de koe keek mij aan, naar de bal en mij weer aan.
De koe schatte mij net zo in als ik haar… en het was goed.Ik pakte de bal en klom weer hijgend richting het hek, kinderen blij en wij weer verder.
Een uurtje later hadden we een lastige afdaling, een heel smal ongelijk stijl pad, echt een potentiële enkel breker, goed opletten en het kwam goed, maar twee van ons gaven aan dat we dit liever niet nog eens wilde lopen.Langzaam maar zeker kwam het einde in zicht, de laatste avond gingen we voor een heerlijk diner in Schruns.
De volgende ochtend was ik om half vijf al klaar wakker en besloot maar vast mijn spullen in te pakken en het 7 laag dikke matras berg te ontmantelen.Laatste houtblokken in de haard in de fik steken, lekker warm stoken, dan de keuken en koelkast leeg eten en afscheid van Latschau.
Ad bracht ons, Harry, Guus en Wil naar het station in Schruns.
Vanaf dat moment liep de hele planning gesmeerd, geen vertragingen.