2026 Vietnam Hong Kong Taiwan
Zondag 1 maart.
Dag 19
Zondag 1 maart
Allebei lekker geslapen.
We gaan naar het Yehliu Geopark gelegen in Wanli, het is een beroemd kustpark bekend om zijn surreële rotsformaties, gevormd door duizenden jaren van winderosie en mariene processen. De bekendste attractie is de “Queen’s Head” omringd door paddenstoel- en kaarsvormige rotsen. Het park strekt zich 1700 meter uit in zee en is verdeeld in drie geologische secties.
Eerst wat eten in zelf bestel restaurant lekker.
Met bus en nog een bus in anderhalf uur naar die locatie.
Leuk om veel locale winkels in dorpjes en de natuur voorbij te zien glijden.
Aankomst in leuk klein vissersdorp.
Wandeling naar het Geo park.
Je ziet hier hoe de natuur boetseert en creëert met water steen zand en wind als ingrediënten
Bizar zo nu en dan.
Helemaal naar het einde van de landtong gelopen, Yen strubbelde tegen, ze dacht dat daar niets te beleven viel, maar we hebben het toch gehaald.
Daar kregen we onverwacht contact met een Taiwanees echtpaar, we zaten bijna naast elkaar te relaxen zij boden ons ineens een slokje rum in een klein glaasje aan wat wij vriendelijk en beleefd afsloegen, maar het ijs was wel gebroken en een gesprek kwam op gang dat zich in rap tempo ontwikkelde tot een heel vrolijke bijeenkomst, bij ons zonder de rum dan, de man bood ook meerdere keren vers gesneden guave aan. Die lustten we nou weer wel, kwam zelfs goed uit, we hadden honger en niets bij ons.
De vrouw toverde foto’s van de Zaanse Schans op haar mobiel, daar waren ze geweest, ze was net zo goedlachs als Yen en beide werden héél enthousiast. We hebben er een gezellig uurtje mee gekletst. Zo goed en kwaad als dat kon door de taalbarrière.
Later kwamen we ze nog een paar keer tegen op het park. Wat een leuke enthousiaste Taiwanezen.
We wandelden weer verder.
We zagen mooie vlinders en probeerde die op de digitale plaat te krijgen maar dat lukte helaas niet.
De foto vermoeidheid sloeg bij mij een beetje toe, bijna alles draait om foto’s al de selfies en door steeds weer te moeten wachten, precies in een pose te gaan staan, hou ik eigenlijk niet zo van, we hadden al twee keer gezegd we gaan terug naar huis, maar dat gebeurde steeds niet, kortom ik werd wat humeurig.
Ja, dat gebeurt zelfs bij ons ook wel eens.
Na een anderhalf uur durende terugreis hebben we weer een restaurant uitgezocht wat op zich al weer een belevenis was, zelf je menu wensen aankruisen op een papiertje inleveren, we gingen boven zitten en via een liftkoker werden onze gerechten aangeleverd.
Het eten was uitstekend.
Daarna naar een tempel gelopen, enorm verlicht door kleurrijke taferelen.
Mooi maar beetje overdone, dat wel, maar dat is maar mijn mening.
In de tempel waren mensen die steeds twee houten stukjes op de grond gooiden, dan keken ze naar hoe het lag en dat was dan een goed of slecht voorteken. Sommigen bleven maar gooien. Wat een bijgeloof.
Het werd laat, terug naar de kamer en alweer heerlijk geslapen.