Dinsdag 13 oktober
Nog steeds geen jetlag ik slaap heerlijk en lekker lang.
Hoop dat dit naar Vietnam in 2027 ook zo is. Dat is al 10 jaar een drama. (Lekker overdreven Harry)
Vandaag eens geen Uber maar willen we het openbaar vervoer eens uitproberen.
We gaan naar een Kloooster.
Info :
Mosteiro dos Jerónimos (het Hiëronymietenklooster) in Lissabon is een wereldberoemd 16e-eeuws klooster en een van de belangrijkste symbolen van Portugal.
Gelegen aan het Praça do Império, Belém
De bouw begon in 1502 in opdracht van koning Manuel I en werd deels gefinancierd met de opbrengsten van de specerijenhandel uit Indië. Het klooster is een meesterwerk in de Manuelstijl (een Portugese laatgotische stijl met weelderige maritieme motieven).
Sinds 1983 staat het op de UNESCO Werelderfgoedlijst.
Wel dat lijkt ons de moeite waard.
Met tram en bus was het zo gepiept, maar héél druk in tram en bus.
Aangekomen en rond gekeken.
Een toren in geweest en even in het klooster.
Toen vonden we het eigenlijk wel genoeg.
Ik heb tot nu toe erg veel katholieke taferelen gezien.
We zijn gaan wandelen naar een botanische tuin daar vlakbij.
Toen ik even rustte terwijl Yen wat foto’s in de omgeving schoot, sloot ik vriendschap met een pauw. Nu was dat niet helemaal
zonder eigenbelang van hem maar hij vond het krentenbrood met chocoladekorrels onweerstaanbaar.
Bleef mij indringend aankijken en maakte kleine vragende keelgeluidjes.
Ik gaf hem steeds iets en hij zat zowat op schoot.
Ik vond het geweldig zo een mooi beest en die priemende nieuwsgierige oogjes.
Later Yen weer opgezocht en de terugreis begonnen, Dat ging niet zonder meer goed, ik had het goede adres ingevoerd en een bus met overstap volgden we, in de bus raakte ik het schema kwijt voerde het snel opnieuw in, de bus werd leger en we konden beide voorin zitten, dat is leuk de ramen waren schoon en groot dus we hadden een mooie tour.
We genoten.
Toen een halte, dat duurde lang, maar geen probleem. We kletsten samen lekker door, toen stond de chauffeur ineens voor onze neus met een vragend gezicht.
Ik keek even verbaasd terug en keek even achterom.
Ha ha de bus was allang helemaal leeg.
De chauffeur begreep niet waarom wij er nog zaten. Wij lachen en sorieen.
Hij hielp ons nog even de goede kant op, want we stonden vlakbij ons vorige hotel, ik had in de bus het oude adres ingevoerd. Lachend om onze stommiteiten wandelden we naar onze nieuwe plek. Onderweg een Chinees gescoord in Hello Saigon. Echt lekker.
Nu de dag van morgen gaan voorbereiden.
