Nou, hé hé, eindelijk zijn de vijf Krasse Knarren, te weten Marc, Ad, Guus, Wil en ik weer op hun lang verwachtte reis naar Latschau.
‘Weer’ slaat in dit geval p 55 jaar later dan de eerste keer weer ook lang verwacht.
De trein ICE oogt behoorlijk wat comfortabeler dan toentertijd.
Ik sliep toen in het bagagenet waardoor het ruitsgewijs geknoopte touw patroon de volgende ochtend roodomrand op mijn gezicht afgedrukt stond.
Veel naar het voorbij glijdend landschap kijken.
Bij Keulen zagen we een Zeppelin vliegen.
De reis verliep eerst wel vlot, maar later in Duitsland ging het mis, dat hoort zo te zijn schijnt het in Duitsland.
Terwijl wij het station binnenreden voor een overstap aan de andere zijde van het perron zagen wij onze trein aldaar langzaam optrekken en vertrekken. Dat is zuur, ze konden dus niet eens twee minuten wachten.
Wat Raar!Dat leverde ons anderhalf uur vertraging op. Maar goed reizen vereist flexibel zijn.
In Bludenz stonden Ad en Marc ons al op te wachten. Zij waren er een paar uur eerder dan wij. Een enthousiaste ontmoeting op het razend drukke perron.
Het was 20:00, nu snel door naar de door Ad gereserveerde pizzeria in Tschagguns het eerste gezamenlijke diner genoten.
Toen de weg steil omhoog naar Latschau.
Ad en Marc waren er als kwartiermakers al geweest en hadden onze bagage reeds in de hut gedropt. Het was donker toen we bij de blokhut aankwamen.
Ik herinnerde mij het grasveld en de structuur daar nog van, zo leuk om dat nu weer te zien.
Na een rondleiding in de hut en een drankje hebben we onze slaapplaats ingericht, ik slaap in de snurkvrije hal naast de trap en waren we rond 23:30 aan slapen toe.
Fijn dat alles goed en veilig verlopen is
Eerste dag Latschau
Maandag 12 mei
Na een rijk ontbijt togen we gewapend met camera\ een drone en heel goede moed aan een wandeling het bos in. We kwamen vrij snel bij een waarschuwing bord dat de weg verspert was welke wij heldhaftig negeerde. En ja hoor vlak daarna was er een stuk weg de berg afgegleden en moesten we over plankjes balancerend hindernissen nemen. Spannend!
Het was prachtig weer. Steeds mooie foto (eh rust ha ha …) momenten.
Even met de drone een rondje gevlogen en gefilmd.
Rond Latschau is een indrukwekkende waterkrachtcentrale gebouwd. Wij konden er bij een informatie centrum in en de kolossale machines bewonderen. Dat hebben die Oostenrijkers mooi voor elkaar.
Ook bij het stuwmeer even gevlogen maar toen begon het te regenen.
Ohhh, Harry heeft een natte drone, merkte een der knarren op waarmee de toon voor de rest van de dag wel gezet was.
In huis teruggekomen lekker de haard met hout aangezet en gezongen met gitaar begeleiding en heel veel lol.
De macaroni die Ad thuis al had voorbereid was nog niet bedorven en ging helemaal op. Na de maaltijd gingen Ad en Marc even langs de EHBO vanwege een incidentje eerder op de dag met Ad, hij struikelde en greep een houten leuning waarbij hij zijn vinger open haalde,
Dat hebben we eerst zelf verbonden maar leek wijzer er even naar te laten kijken. Met een dik ingepakte vinger kwam hij terug. Wel erg jammer want het drummen op zijn drumdoos gaat nu minder goed dan we samen al een paar keer geoefend hebben.
De avond was verder een groot feest van plezier en schaterende lach.
Later op de terugweg in de trein bij Düsseldorf
Samenvatting van de rest van de reis.
Ik ga niet meer elke dag apart beschrijven en na deze reis stop ik ook met Polarsteps.
(Het beantwoord niet echt aan wat ik wil en ga in de toekomst op mijn eigen website onze reizen verslaan op een manier zoals ik dat zelf wil.)
Mijn / onze oude reizen komen daar ook in om het archief zo volledig mogelijk te maken. Dus ik vervolg nu met dinsdag en eindig zaterdag 17 mei in de trein naar huis.
Een belangrijk element in deze reis is de historie omtrent het jonge meisje Ruth welke in 1975 steeds bij die leuke jongens langs kwam kijken en wiens verschijning een aantal jonge heren behoorlijk afleidde van het volle scouting programma.
De leiding besloot daar iets aan te doen en organiseerde op de laatste dag een Romeo en Julia tribunaal, Ruth werd Julia en uitgenodigd en de vier grootste uitslovers tot Romeo gedoopt en zij moesten in zwembroek en ingesmeerd met boter een zodanige indruk maken dat zij haar keuze kon maken en de ware Romeo omarmen. ‘Julia’ werd als een prinses behandeld kreeg een zelfgebouwde zetel en deed mee aan het uitgebreide diner.
De uitslag is voor de schrijver deze een tikkeltje pijnlijk, want die eindigde op nr 4, Marc daarentegen won ruimschoots op 1 en kon de eerste zoen in zijn prille bestaan incasseren.
Het hele tafereel is een onuitwisbare gave herinnering voor velen geworden en vooral voor Marc de gelukkige Romeo nr 1.
Als dikke vrienden hebben we jarenlang hier lol om gehad en de foto kwamen vaak tevoorschijn. Geen wonder dat we in de laatste twee jaar in de planning een plaats wilden inruimen om dat contact met Ruth nog eenmaal te leggen en er nog een leuke avond aan te besteden.
Diverse pogingen zijn ondernomen en we weten inmiddels dat ze getrouwd is met een tandarts en in Schruns vlakbij Latschau woont. Er is de hele week veel over gegrapt en Marc verheugde zich er echt op, maar helaas, ondanks dat we langs de assistenten van de tandarts (haar man), zijn gegaan en het verhaal met foto\ ondersteunt hebben voorgelegd, zij zouden Ruth inlichten en ons terugbellen, is er niet op onze uitnodiging ingegaan en er is zelfs geen enkele reactie gegeven.
Jammer dan. Het speelde wel een rode draad door deze week.
De dagen die volgden zijn gevuld met korte en langere wandelingen, een ging behoorlijk steil, we hebben het gered maar dagen lang waren we enigszins kreupele krasse knarren.
Er zijn veel foto\ en filmpjes gemaakt, ik zal er een flink aantal plaatsen.
We hebben wonderschone natuur bloemrijke alpenweiden en groteske vergezichten op ruige rotsformatie met hier en daar sneeuwvelden. Het weer zat ook mee, redelijk vaak zon.
De blokhut was fenomenaal. Heel groot met genoeg slaapplaatsen in de vorm van matrassen op de grond, er lagen heel veel matrassen en ik heb er een stapel van 7 gemaakt van gemaakt en de vergelijking met de prinses op de erwt was snel gemaakt en ik natuurlijk tot de prins op erwt gedoopt.
Het is compleet ingericht, alles was er en dat voor een boterzacht prijsje van 50,- euro p/p p/w. Er was een grote voorraad hout voor de haard in het huis en buiten op de kampvuur plaats, we hebben ongeveer 1 m hout verstookt, allemaal All Inclusieve.
Muzikaal zat het ook snor, we hadden een songbook, een gitaar en drie soorten mondharmonica’s ’n paar weerbarstige stemmen en gelukkig geen buren.
We kwamen erachter dat we vroeg in het seizoen waren en er maar \een kabelbaan open was en veel bergpassen nog gesloten waren. Echt jammer.
Een reis ging per auto naar Silbertal waar wij met een kabelbaan uit begin vorige eeuw met ook personeel uit die tijd, ouder dan ons…. dat was erg spannend, want ik zag op diverse plaatsen schroeven en bouten ontbreken.
Er konden amper 5 personen in. Pff… we hebben het gered.Het uitzicht was fenomenaal, aansluitend hebben we een behoorlijke tocht gemaakt en redelijk hoogtemeters tot ver boven de boomgrens.De volgende dagen genoten we lang na van het stille protest van de enigszins overvraagde spierbundels.We hadden nog een leuke interactie met kleine kinderen plusminus 8-10 jaar, die leven en spelen zorgeloos en heerlijk tussen de alpenweitjes in de natuur.
Ze speelden met een bal, en speelde ons die toe, vervolgens pakte twee knarren dit op en deden wat heen en weer toen de bal over een hekje naar beneden rolde en bij twee grazende koeien bleef liggen, de dames (de koeien) keken met grote ogen naar die toverbal die daar ineens voor hun neus lag.
De kinderen stonden beteuterd te kijken en durfde de bal kennelijk niet op te halen, wat sneu…. ik bekeek de situatie en schatte de dames (ja.. de koeien natuurlijk) in en besloot de bal voor de kinderen op te halen.
Dit was grappig, de bal lag echt onder het beest zijn neus , ik langzaam erop af, de koe keek mij aan, naar de bal en mij weer aan.
De koe schatte mij net zo in als ik haar… en het was goed.Ik pakte de bal en klom weer hijgend richting het hek, kinderen blij en wij weer verder.
Een uurtje later hadden we een lastige afdaling, een heel smal ongelijk stijl pad, echt een potentiële enkel breker, goed opletten en het kwam goed, maar twee van ons gaven aan dat we dit liever niet nog eens wilde lopen.Langzaam maar zeker kwam het einde in zicht, de laatste avond gingen we voor een heerlijk diner in Schruns.
De volgende ochtend was ik om half vijf al klaar wakker en besloot maar vast mijn spullen in te pakken en het 7 laag dikke matras berg te ontmantelen.Laatste houtblokken in de haard in de fik steken, lekker warm stoken, dan de keuken en koelkast leeg eten en afscheid van Latschau.
Ad bracht ons, Harry, Guus en Wil naar het station in Schruns.
Vanaf dat moment liep de hele planning gesmeerd, geen vertragingen.
Echt wel relaxed hoor om met de trein door Europa te reizen.
Pas in Lansingerland ging het mis, de bus naar Wil’s huis had oponthoud.
Ik een Uber bestellen, ik had het helemaal gehad en wou naar huis,
Uber had kennelijk geen chauffeurs beschikbaar…. shit…. toen kwam de bus toch, Uber snel annuleren.
Mijn auto bij Wil’s huis opgehaald en bij Ad de bagage van mij en Guus ingeladen.
Half twaalf was ik de laatste die in zijn huis aankwam.
Eind goed al goed.
We hadden een onvergetelijke week
Over vijf jaar weer??