2026 Vietnam Hong Kong Taiwan
Zaterdag 14 februari
Dag 4 alweer.
Een beetje later opgestaan en naar ons favoriete Bun Bo Hue tentje gelopen maar helaas nog niet eerder meegemaakt ze waren uitverkocht, dan maar op zoek naar alternatief, dat vonden we wat km verderop, Ma was er niet bij dus verder lopen was geen probleem.
Daarna in de ochtend rustig aan gedaan.
Eerst even met Ma naar de locale markt vlak bij huis gelopen.gigantisch druk was het, tientallen marktlieden die hun waar overal ten toonstellen , complete slagerijen en groente en fruit vis en noem maar op , het is er in veelvoud aanwezig,
Ma is er bekend en er vinden veel korte vriendelijke gesprekjes plaats, later hoor ik van Yen dat ze veel een soort van complimentjes krijgt over die buitenlander bij haar, toe maar, ik krijg nog verbeelding zeg, ik merk wel dat ik opval, dat is al jaren zo als ik hier ben , krijg menig bijna flirtig lachje toegeworpen, best leuk hoor als je bijna 72 bent. Voor Ma was het teveel en we moesten snel terug, maar klasse hoor, als je dit nog kunt als je 96 bent.
In de middag met een taxi driver naar diverse graven geweest van overleden vader ooms en tantes, steeds weer een aparte belevenis, de voor ouders worden nooit vergeten, maar die kerkhoven zijn wel apart hoor, overal rotzooi, veel afval en woekering van struiken en allerlei wilde vegetatie.
Na wierookstokjes walmend rond het graf te plaatsen en een moment van bezinning voor de overledene verder naar een volgende graflocatie.
Dit is elk jaar vaste traditie.
Daarna nog wat rondgereden op de motorbike en Yen wilde op de terugweg nog een grote mandarijnen plant kopen op de grote bloemenmarkt, ook dit is een elk jaar terugkerende TET traditie, die bloemen merkte overal langs de kant van de weg zijn enorm. daar gebeurde nog iets grappigs, het was er gigantisch druk, ik wachtte zittend op de motorbike Yen was in de drukte uit zicht, achter mij en onderhandelde met twee marktlieden, die lui hadden mij wel opgemerkt en Yen weet dat als die lui een klant uit buitenland hebben de prijs gelijk twee keer of meer zo hoog wordt. “Wie is dat?” hadden ze Yen gevraagd naar mij op de rug wijzend, “Oh iemand die ik gisteren ontmoet heb” liegt ze moeiteloos, vervolgens wordt
de prijs voor locals bepaald voor een grote struik in pot de door de ene handelaar achterop zijn motorbike met ons mee rijdend thuis zal bezorgen, ik weet van niets en ze komen gedrieën met de plant in mijn gezichtsveld, welke op een moterbike met achterop een transport rooster keurig vastgebonden wordt.
Als hij klaar is vraagt hij wijzend naar Yen “Wife?” Ik verstond hem eerst niet keek hem vragend aan, “Is that your Wife?” Vraagt hij nog twee keer .
Ik zeg uit volle borst en vol trots: ”Yes, that is my wife, she is my wife for 10 years now”, hij liet mij dat ontsteld nog eens herhalen kijkend naar zijn maatje. Yen keek wat ongemakkelijk. Later begreep ik pas waarom, toen zij mij, achter op de motorbike zittend, haar onderhandelings tactiek in mijn oor opbiechtte, ik heb er echt heel hard om gelachen. Het is heel normaal hier om de prijs aan de omstandigheden aan te passen.
Dit is nog helemaal niets vergeleken bij wat je hier op motorbikes vervoerd ziet worden.
In de avond thuis eten bereid door Đoàn en Hien gegeten Nem , teveel gegeten.
Daarna nog even bij jongste broer Hung geweest die een nieuwe woning bij zijn bedrijf heeft en bij neef Trang die een Homestay heeft en deze prachtig laat verbouwen, het gaat echt goed in Vietnam, dat zie je overal.