2026-03-09

Maandag 9 maart.
Dag 28
Slechtste nacht tot nu toe, ja, ik klaag daar steeds over. Dit is de reis in 10 jaar met de minste slaap aan mijn kant. Nu weer heelh veel hoesten en ontzettend benauwd.
Arme Yen, die krijgt het allemaal mee, maar klaagt daarover nooit.
We waren gisteravond al aardig ingepakt dus wat crackers eten en op pad.
Met de snelbus naar het airport HK. Wat een enorm vliegveld is dat.
De vlucht verliep vlekkeloos
En dan China binnen komen via migratie, hou je vast, héél groot gebouw enorme zaal en er was tot mijn grote verbazing bijna niemand. Leek wel de Corona tijd., toen vlogen we in bijna lege vliegtuigen. Wat is er aan de hand? We liepen zo de immigratie door.
Was een beetje lastig om de route naar het hotel te bepalen. Hoe te betalen?
Via inlichtingen service loket maar die spreken ook nauwelijks Engels, vreemd toch?
Uiteindelijk begrepen dat cash betalen in het publieke transport kan en best handig is, men wees ons naar een ATM
Daar was het zo gepiept, genoeg Chinese geld gepind, de officiële naam van het Chinese geld is de renminbi(afgekort RMB), wat letterlijk “geld van het volk” betekent, gaaf,  het het socialisme of communisme in de praktijk.
De basiseenheid van deze munteenheid noem je de yuan (CNY)
Dus even nagedacht en omgerekend en het aantal euro’s wat we nodig dachten te hebben zo omgezet in Yuan en hup lopen maar.
Dan naar de counter voor de trein tickets, daar kochten we twee metro kaarten en ik wilde die met mijn inmiddels zeer vertrouwde groene Wise visa kaart afrekenen, hé! Waar is dat ding….?
Gelukkig kon ik nog afrekenen met een andere creditcard.
Alle zakken checken maar nee, ik wist het ineens, bij de ATM werd het geld al afgegeven zonder eerst de creditcard er te laten uithalen. Dat heb ik nog nooit meegemaakt, blijkbaar heb ik het geld gepakt en ben snel weg gelopen zonder mijn kaart te pakken.
Ik raak volledig in de stress, wij snel terug zoeken waar die ATM ook al weer zat, dat duurde al te lang het is daar zo groot en verdwalen is heel gemakkelijk.
Uiteindelijk toch gevonden, maar natuurlijk zat hij, de Wise kaart, er niet meer in. Stress was torenhoog. Tot ik ineens besefte gewoon blokkeren en de andere visa kaart blijven gebruiken, dat was in één minuut gebeurt en een nieuwe Wise card is al onderweg naar ons huisadres, Wise bevalt ons echt heel goed.
Stress was gelijk over, er was niets afgeschreven.
Toen op zoek naar hoe bij het hotel te komen, 62 km verderop best ver voor één overnachting.
Eerst een metro en daarna de Subway en dan nog een klein stukje Taxi.
Kwamen we bij een heel mooi luxe hotel terecht, wat een contrast weer met dat hostel hok van gisteren.
Dit is een mooie afsluiting van onze Azië vakantie.
Na alle nieuwigheidjes in de kamer te hebben uitgeprobeerd hadden we honger en er zat zowaar een Mac naast het hotel.
Niet onze eerste keuze, maar het was laat en we hadden erg trek, maar helaas, dit was zo een slechte ervaring, niets deugde daar, personeel dat je minachtend behandelde, waarschijnlijk zwaar onderbetaald. Een Chinees menu systeem op een scherm, Engelse versie nergens te vinden, een gast gevraagd, die kon het ook niet makkelijk vinden maar het was er wel ergens, dan kom je in een doolhof van menu keuzes en onduidelijkheid terecht, zo slecht ontworpen, zonder enig menselijk inzicht.
Dan maar aan de bar life bestellen, ook dat ging héél moeizaam en het eten was daarna ook echt ver ver ver beneden peil. Nooit meer.
We maakte na dit fiasco nog een wandeling en dat was nou weer super, wat een fraai verlichte wegen, stil geluidsarm verkeer met allemaal elektrische auto’s, grote gebouwen die ook allemaal creatief verlicht zijn. Je vraagt je dan ineens wel af, eh: hoezo zuinig met energie? Echt nodig is het allemaal niet, alleen maar mooi, al die vele tientallen duizenden, echt waar, lampjes, het is moeilijk te plaatsen dit soort overdaad van luxe.
Terug naar hotel, dit verhaaltje produceren en knorren maar.
Morgen echt naar huis