Dit was de langste heenreis ooit, alles verliep wel soepel, vanaf Schiphol via Houston naar Buenos Aires. Het uren gevangen zitten op een stoel tussen mensen die je niet kent en teveel lawaai om een gesprek te kunnen voeren. Luisteren naar mijn eigen muziek.
Na aankomst ging de grenscontrole redelijk snel.
Eerste rit met taxi naar het hostel, door Buenos Aires de man reed als een dolle maar het leverde niets aan tijd op. Zinloos en gevaarlijk.
Inchecken ging prima dankzij de overvloedige aanwijzingen van Cristina die ons via Whatsapp van alle nodige en ook onnodige informatie voorzien had.
Gewandeld in de buurt
Eerst naar een paar punten van Yen, die heeft van tevoren al veel opgezocht en opgeschreven. Eerste doel was de Obelisk
Die is nou niet zo bijzonder, maar we zagen een stel mensen zich fraai omkleden en die zouden gaan dansen. Dat hebben we afgewacht en bekeken.
Daarna zijn we gaan kijken voor een bustour, we vroegen het aan een kraam van Gray Line, die leidde ons driehoog een kantoorgebouw in, ik werd op mijn hoede, we kwamen bij een manager van Gray Line en na veel doorzichtige verkoop trucs een tweedaagse ticket bewust aangeschaft.
Vervolgens naar de haven gelopen, om de plaats van het inschepen op de ferry uit te zoeken. Dat was niet heel duidelijk gelukkig wel gevonden.
Terug en in de avond weer wat rond gewandeld.
We zagen twee straat artiesten zich klaarmaken voor een optreden onder de muziek van Michael Jackson. Dat zag er gaaf uit en klonk zo lekker.
Nog een snack bij een snackshop gegeten en naar het hostel, snel naar bed, alsjeblieft. Ik was op!
