15-10-2026
Donderdag 15 oktober.
Een na laatste dag hier.
We doen rustig aan de laatste twee dagen zei Yen steeds.
Kijken of dat lukt.
Na onze stakingservaring met openbaar vervoer toch maar een Uber geregeld.
Die bracht ons bij, daar heb je hem weer de Jezus Christus, maar nu van Lissabon.
We hadden geluk de zon scheen net op Jezus z’n rug dat leverde aan de voorkant mooie foto’s op.
En veel schaduw om in te staan uitkijkend over de Taag en de prachtige San Francisco achtige brug over die rivier.
Vlak daarbij was een mooi aangelegd park met veel mooi palmboompjes en andere soorten. Prachtig aangelegd, tot mijn verbazing waren we daar alleen, niemand van de drukte bij Jezus kwam even op adem in dit park, ik genoot er dankbaar van. Toen wilden we weer met de U taxi naar een Aquaduct.
Dat liep niet goed we werden gedropt ver van de plek waar we zijn wilden maar hadden dat eerst niet zo in de gaten.
We kwamen in een achterstandswijk.
Na een pauze in een grasveld bezaaid met hondendrollen opties bekeken en zijn toen met een trein dichtbij naar Rossio gegaan
Vandaar zouden we overstappen in een tram die stond in de verte klaar wij rennen en springen erin maar jeetje wederom gingen we de verkeerde kant op.
Mijn humeur daalde ver onder het nulpunt.
Ik was ook moe al wil ik niet klagen, maar al die km , gister 12, gaan in mijn benen en lijf zitten.
Ik wou naar huis terug Yen niet, dan maar apart, ik raakte behoorlijk geïrriteerd door de wijze waarop we dit ‘overleg’ hadden.
Oké dan, doei!!!!
Ik liep verhit een stuk weg en zocht een plek om even uit te rusten en dan maar een Uber te bellen. Voelde mij vreselijk.
iPhone bijna leeg, waar is die powerbank. Zoek zoek, verdikkeme waar is dat ding? Stond Yen ineens weer voor mijn neus ze lachte werkelijk en vroeg “Hoe gaat het nu?”
Ze was nooit van plan geweest mij alleen te laten gaan, maar had 10 minuten lang op een afstandje gekeken wat ik zou doen en deed.
Diep van binnen was ik héél blij dat ze er weer was. Maar ik wist even niet goed hoe ik nu moest reageren.
Ik had mijzelf al alleen thuis gezien en mij rot en boos en spijt gevoeld.
We praatten het zo goed mogelijk uit en gingen samen aan de wandel. Langzaam ging het weer goed en we hadden werkelijk een schitterende wandeling. Prachtige plaatsen waar Yen zich fotografisch helemaal uit kon leven. Eten in een gezellige terrastent vlak bij de rivier. Naar huis terug gelopen Zaten we weer rond de 10 km. Maar de sfeer was helemaal fijn. Morgen echt de laatste dag in Lissabon.
